स्तोत्रसंहिता

स्तोत्रसंहिता 1: देवाच्या शिकवणीत रुजलेल्यांची तुलना भुशासारख्या उडून जाणाऱ्यांशी केली आहे, मनन व फलदायी जीवन नीतिमानांच्या मार्गाला चिन्हांकित करतात.

स्तोत्रसंहिता 2: राष्ट्रे दैवी सत्तेला विरोध करतात आणि देवाचा अभिषिक्त राजा सियोनवर सुरक्षित उभा असतो, पृथ्वीवरील सत्तेला शहाणपण व आश्रयाकडे इशारा दिला जातो.

स्तोत्रसंहिता 3: पलायनादरम्यान घेरलेला स्तोत्रकार धोका व प्रतिष्ठा देवाकडे सोपवतो, रक्षण ढाल बनते आणि सुरक्षित झोप नवीन धैर्याकडे नेते.

स्तोत्रसंहिता 4: त्रास, राग आणि रिकामा पाठलाग प्रामाणिक संध्याकाळच्या प्रार्थनेत आणले आहे, स्तोत्रकार भौतिक विपुलतेपेक्षा खोल आनंद शोधून सुरक्षितपणे झोपतो.

स्तोत्रसंहिता 5: सकाळी प्रार्थना करून उत्सुकतेने मार्गदर्शनाची वाट पाहिली जाते, कपटी हिंसा आदरयुक्त उपासनेशी विरोधाभास दाखवते, सरळ मार्ग मागितला आहे.

स्तोत्रसंहिता 6: शारीरिक दुर्बलता, भीती आणि थकवणाऱ्या अश्रूंना आवाज दिला आहे, स्तोत्रकाराला ओरडा ऐकला गेला आहे याची खात्री पटते आणि विरोध मागे हटेल.

स्तोत्रसंहिता 7: पाठलागापासून सुटकेसाठी विनंती केली आहे आणि प्रामाणिक आत्मपरीक्षणालाही आमंत्रित केले आहे, न्याय स्वतःवर उलटणारी हिंसा उघड करतो.

स्तोत्रसंहिता 8: अर्भकांच्या स्तुतीपासून चंद्र व ताऱ्यांपर्यंत पाहते, लहान मानवांना प्रतिष्ठा व जबाबदारी मिळते याचे आश्चर्य वाटते.

स्तोत्रसंहिता 9: संपूर्ण हृदयाची स्तुती न्याय्य न्यायावरील विश्वासाशी जोडली आहे, जुलूम झालेल्यांना आश्रय मिळतो आणि गर्विष्ठ सत्तेला मर्यादांची आठवण होते.

स्तोत्रसंहिता 10: अन्याय लपलेला व अनियंत्रित का वाटतो असे प्रामाणिकपणे विचारले आहे, असहायांच्या शोषणाला नाव दिले आहे, अनाथांना न्याय मिळेल याची पुष्टी आहे.

स्तोत्रसंहिता 11: सामाजिक पाया उद्ध्वस्त वाटतो तेव्हा घाबरण्यास नकार दिला आहे, स्तोत्रकार आश्रयात राहतो, सरळ न्याय अखेर हिंसा व कपटाला सामोरे जातो.

स्तोत्रसंहिता 12: फुशारकी मारणारे भाषण चांदीसारख्या शुद्ध केलेल्या वचनांशी विरोधाभास दाखवले आहे, फेरफाराच्या संस्कृतीत असहाय मदतीसाठी ओरडतात.

स्तोत्रसंहिता 13: विलापाची हालचाल संक्षिप्त केली आहे, दीर्घकाळचा त्याग, तातडीची विनंती आणि नूतनीकृत विश्वास आहे, आठवलेले प्रेम निराकरणापूर्वी स्तुतीला सक्षम करते.

स्तोत्रसंहिता 14: व्यावहारिक भ्रष्टाचाराला मूर्खपणा म्हटले आहे कारण ते जबाबदारी नाकारते, व्यापक चुकीच्या वर्तनामुळे गरिबांना हानी होते पण देव आश्रय राहतो.

स्तोत्रसंहिता 15: एकात्मिक चारित्र्याच्या चित्रणाद्वारे पवित्रतेजवळ कोण राहू शकतो याचे उत्तर दिले आहे, सत्यवचन व शेजारधर्म उपासना दृश्यमान करतात.

स्तोत्रसंहिता 16: प्रतिस्पर्धी निष्ठांपेक्षा आश्रय व विश्वासू समाज निवडला आहे, देव स्तोत्रकाराचा वाटा व सल्ला आहे, आनंदाने भरलेला सुरक्षित मार्ग उघडतो.

स्तोत्रसंहिता 17: शोध घेणाऱ्या न्यायाधीशाकडून न्यायीकरणासाठी विनंती केली आहे, सुरक्षित पावले व पंखांखालील आश्रय निर्दोष विनवणाऱ्याला धोक्यातून सांभाळते.

स्तोत्रसंहिता 18: खडक, वादळ व सामर्थ्याच्या भाषेद्वारे नाट्यमय सुटकेचे वर्णन आहे, राजा प्रशिक्षण, रक्षण व विजयासाठी देवाला श्रेय देतो.

स्तोत्रसंहिता 19: आकाशातील मूक साक्ष आणि दैवी शिकवणीतील जीवनदायी शहाणपण ऐकले आहे, सोन्यापेक्षा इच्छित ती शिकवण लपलेले दोष उघड करून भाषण सुधारते.

स्तोत्रसंहिता 20: संघर्षापूर्वी राजासाठी प्रार्थना करण्यासाठी लोकांना जमवले आहे, अर्पणे, योजना व नेतृत्व देवाकडे सोपवले जातात, विश्वास सामर्थ्यापलीकडे राहतो.

स्तोत्रसंहिता 21: राजाची इच्छा, सामर्थ्य, सन्मान व आशीर्वाद दिल्याबद्दल देवाचे आभार मानले आहेत, राजेशाही यश आनंद व स्तुतीचा सार्वजनिक प्रसंग बनते.

स्तोत्रसंहिता 22: त्याग, थट्टा, शारीरिक त्रास व तातडीच्या प्रार्थनेने सुरू होते, क्षितिज सभेतील साक्ष व राष्ट्रांमधील उपासनेपर्यंत विस्तारते.

स्तोत्रसंहिता 23: मेंढपाळाच्या लक्षपूर्वक काळजीखालील जीवन चित्रित केले आहे, विश्रांती, पुनर्स्थापना, गहन सावलीत धैर्य आणि घरी चिरस्थायी स्वागताचे वचन आहे.

स्तोत्रसंहिता 24: संपूर्ण जग देवाची मालमत्ता आहे असे घोषित केले आहे, स्वच्छ हात व खरे हृदय असलेला कोण चढू शकतो असे विचारून गौरवशाली राजाचे स्वागत केले आहे.

स्तोत्रसंहिता 25: विश्वास, मार्गदर्शन, क्षमा, कराराची मैत्री व एकाकीपण एकत्र विणले आहे, शिकाऊ चांगल्या मार्गांवर नेले जातात, शत्रू प्रार्थनेत आणले जातात.

स्तोत्रसंहिता 26: शोध घेणाऱ्या परीक्षेची विनंती केली आहे आणि कपट, लाच व हिंसेला जाणीवपूर्वक नकार दिला आहे, उपासनास्थळावरील प्रेम आभारप्रदर्शनाकडे नेते.

स्तोत्रसंहिता 27: धैर्य व असुरक्षितता एकत्र धरली आहे, प्रकाश व बलवान आश्रय भीती शांत करतात, उपासनेत सौंदर्य शोधण्याची इच्छा धीराने वाट पाहण्यास सक्षम करते.

स्तोत्रसंहिता 28: अनुत्तरित मौनाची भीती बाळगली आहे आणि कपटी दुष्कर्म्यांचे भाग्य वाटून घेऊ नये अशी विनंती आहे, सामर्थ्य निश्चित होते तेव्हा आभारप्रदर्शन होते.

स्तोत्रसंहिता 29: समुद्रापासून जंगल व वाळवंटाकडे जाणाऱ्या गडगडाटाद्वारे दैवी महिमा ऐकला आहे, निर्मिती थरथरते आणि प्रदर्शन लोकांसाठी शांतीने संपते.

स्तोत्रसंहिता 30: गंभीर आजार व धोक्यातून पुनर्स्थापनेबद्दल आभार मानले आहेत, रात्रभरचे रडणे सकाळच्या आनंदाला जागा देते, शोक नृत्यात बदलतो.

स्तोत्रसंहिता 31: सापळा, सार्वजनिक लाज व शत्रुत्वाच्या कटातून आत्मविश्वासाने शरणागतीकडे जाते, स्तोत्रकार जीवन देवाच्या हातात ठेवून विपुल आश्रय शोधतो.

स्तोत्रसंहिता 32: क्षमा केलेल्या चुकीच्या कृत्याच्या स्वातंत्र्याचा उत्सव साजरा केला आहे, लपवणे जीवन कमी करते पण प्रामाणिक कबुली आनंद पुनर्स्थापित करते.

स्तोत्रसंहिता 33: नीतिमानांना ताज्या, कुशल स्तुतीची हाक दिली आहे, देवाचे विश्वासार्ह वचन निर्मितीला व्यवस्थित करते आणि राष्ट्रीय कटांना निराश करते.

स्तोत्रसंहिता 34: वैयक्तिक सुटका सामुदायिक आमंत्रणात बदलते, नम्र लोक स्तुतीत सामील होतात आणि भग्न हृदयाचे लोक लक्षपूर्वक सुटका शोधतात.

स्तोत्रसंहिता 35: तातडीने देवाला पाठलाग करणाऱ्यांपासून व दुष्ट साक्षीदारांपासून निर्दोष व्यक्तीचे रक्षण करण्याची विनंती केली आहे, न्यायीकरण सार्वजनिक स्तुतीत संपते.

स्तोत्रसंहिता 36: स्वतःची खुशामत करणाऱ्या व निर्बंधाशिवाय हानीची योजना करणाऱ्या दुष्कृत्याचे निदान केले आहे, दैवी प्रेम आकाशापर्यंत पोहोचते.

स्तोत्रसंहिता 37: विश्वासूंना तात्पुरत्या दुष्कृत्यामुळे मत्सराने जळू नये असा सल्ला आहे, विश्वास, धीर व औदार्य टिकाऊ वारसा घडवतात, हिंसक कट नष्ट होतात.

स्तोत्रसंहिता 38: गंभीर शारीरिक दुःख, अपराधभाव व एकाकीपण न लपवता व्यक्त केले आहे, स्तोत्रकार चूक कबूल करून तातडीने मदतीची वाट पाहतो.

स्तोत्रसंहिता 39: मौन कधी शहाणपणाचे आहे व दुःखाने कधी बोलावे लागते याच्याशी झुंज दिली आहे, संक्षिप्त जीवन साठवलेली संपत्ती अनिश्चित बनवते.

स्तोत्रसंहिता 40: धीराने वाट पाहणे, नाट्यमय सुटका व नवीन गीत एकत्र आणले आहेत, सुटलेली व्यक्ती मोठ्या सभेला सांगून पुन्हा वेळेवर मदत मागते.

स्तोत्रसंहिता 41: दुर्बलांची काळजी घेणाऱ्यांना आशीर्वाद दिला आहे, नंतर आजारपण, अपराधभाव व विश्वासघातातून बोलले आहे, दुःख सहन करणारा दया मागतो.

स्तोत्रसंहिता 42: आध्यात्मिक तळमळीची तुलना कोरड्या प्रदेशातील हरणाच्या तहानेशी केली आहे, अश्रू व आंतरिक खळबळ आत्म्याच्या पुन्हा आशेच्या हाकेने उत्तर मिळवतात.

स्तोत्रसंहिता 43: कपटी विरोधापासून न्यायीकरण शोधले आहे, प्रकाश व सत्य पवित्र डोंगराकडे परत नेणारे मार्गदर्शक बनतात, आत्मा नूतनीकृत उपासनेची अपेक्षा करतो.

स्तोत्रसंहिता 44: शस्त्रांऐवजी देवाला श्रेय दिलेल्या राष्ट्रीय विजयांची आठवण आहे, समाज कराराच्या निष्ठेनंतरही पराभवाला सामोरे जाऊन स्थिर प्रेमासाठी विनंती करतो.

स्तोत्रसंहिता 45: सौंदर्य, कुशल काव्य, सत्यवचन व आनंदी मिरवणुकीद्वारे राजेशाही विवाहाचा उत्सव साजरा केला आहे, राजाचे वैभव नैतिकदृष्ट्या स्थिर आहे.

स्तोत्रसंहिता 46: पृथ्वी, पर्वत व राष्ट्रे हादरतात तेव्हा देवाला उपस्थित आश्रय म्हणून घोषित केले आहे, जीवनदायी नदी शहराला स्थिर करते व युद्ध संपते.

स्तोत्रसंहिता 47: प्रत्येक लोकांना टाळ्या वाजवण्याचे व समजूतदारपणे गाण्याचे आमंत्रण दिले आहे कारण देव सर्व राष्ट्रांवर राज्य करतो, राज्यारोहणाची प्रतिमा वापरली आहे.

स्तोत्रसंहिता 48: सियोनला दैवी उपस्थिती व स्थिर प्रेमाद्वारे ओळखल्या जाणाऱ्या सुंदर, सुरक्षित शहर म्हणून स्तुती केली आहे, उपासक बुरुज व तटबंदींची तपासणी करतात.

स्तोत्रसंहिता 49: श्रीमंत व गरीब दोघांनाही मर्त्यतेबद्दल शहाणपण दिले आहे, दर्जा व मालमत्ता मृत्यूपासून सुटका विकत घेऊ शकत नाहीत, खरी खंडणी मानवी देयकापलीकडे आहे.

स्तोत्रसंहिता 50: कराराच्या बोलावण्याचे चित्रण आहे ज्यात निर्मिती न्यायाची साक्षी असते, देव विश्वासूपणापासून वेगळे केलेले विधी नाकारतो आणि न्यायाची मागणी करतो.

स्तोत्रसंहिता 51: गंभीर चुकीच्या कृत्याला सबबीऐवजी थेट कबुलीने प्रतिसाद दिला आहे, स्तोत्रकार शुद्धीकरण व नूतनीकृत आंतरिक विश्वासूपणा शोधतो.

स्तोत्रसंहिता 52: हानी व फसवणुकीचा अभिमान बाळगणाऱ्या शक्तिशाली माहितीदाराला सामोरे जाते, विनाशकारी भाषण टिकणार नाही तर विश्वासू जैतुनाच्या झाडासारखा वाढतो.

स्तोत्रसंहिता 53: भ्रष्ट वर्तन, सार्वत्रिक अपयश व असहायांच्या शोषणाद्वारे व्यावहारिक नास्तिकतेचे वर्णन आहे, दुःखी समाज सियोनहून येणाऱ्या पुनर्स्थापनेची तळमळ करतो.

स्तोत्रसंहिता 54: अनोळखी लोक दावीदचे स्थान शत्रुत्वाला उघड करतात तेव्हा प्रार्थना न्यायीकरण व सुटका मागते, निष्ठावान सोबत्यांद्वारे मदत ओळखते.

स्तोत्रसंहिता 55: वादळ, भीती व हिंसेने भरलेल्या शहरातून पळण्यासाठी पंखांची तळमळ आहे, सर्वात खोल जखम विश्वासू उपासना सोबत्याकडून येते.

स्तोत्रसंहिता 56: शत्रुत्वाच्या पलिष्ट्यांमध्ये बंदिवासातून बोलले आहे, भीती नाकारण्याऐवजी मान्य केली जाते, विश्वास आत्मविश्वासात वाढतो.

स्तोत्रसंहिता 57: धोका निघून जाईपर्यंत पंखांखाली आश्रय शोधला आहे, स्थिर हृदय वीणा व पहाटेला जागृत करते, खाजगी प्रार्थना राष्ट्रांमधील स्तुतीत विस्तारते.

स्तोत्रसंहिता 58: अन्याय निर्माण करणाऱ्या व सुधारणेला बहिरे राहणाऱ्या शासकांचा निषेध केला आहे, कठोर प्रतिमा नीतिमान न्याय महत्त्वाचा आहे हे दाखवण्याची मागणी करतात.

स्तोत्रसंहिता 59: दावीदच्या घराची पाळत ठेवणाऱ्या शस्त्रधारी माणसांचे व दररोज परतणाऱ्या धोक्याचे वर्णन आहे, प्रार्थना वैयक्तिक सूडाला नकार देऊन पहाटे स्तुती गाते.

स्तोत्रसंहिता 60: लष्करी पराभवाचा भेगाळलेली भूमीसारखा विलाप केला आहे, राष्ट्र पुनर्स्थापनेची विनंती करते आणि केवळ मानवी सुटकेवरील विश्वास नाकारते.

स्तोत्रसंहिता 61: पृथ्वीच्या टोकांपासून मानवी आवाक्यापलीकडील आश्रयाकडे क्षीण ओरड घेऊन जाते, स्तोत्रकार निवारा मागून चिरस्थायी स्तुतीचे वचन देतो.

स्तोत्रसंहिता 62: दबावाला शांत आत्मविश्वासाने उत्तर दिले आहे, समाज दर्जा व संपत्तीवर विश्वास ठेवतो तरी स्तोत्रकार फक्त देवाची वाट पाहतो.

स्तोत्रसंहिता 63: कोरड्या वाळवंटातील शारीरिक तहान देवासाठीच्या तीव्र तळमळीत बदलली आहे, आठवलेला गौरव व मध्यरात्रीचे मनन उपासकाला तृप्त करतात.

स्तोत्रसंहिता 64: गुप्त कटांपासून व बाणांसारख्या क्रूर भाषणापासून रक्षण मागितले आहे, न्याय येतो तेव्हा दुष्टांचेच शब्द त्यांना उघड करतात.

स्तोत्रसंहिता 65: उत्तर मिळालेली प्रार्थना व क्षमा केलेले पाप निर्मात्याच्या पृथ्वीसाठीच्या उदार काळजीशी जोडले आहे, पाऊस रेषा मऊ करतो व धान्य दऱ्या भरते.

स्तोत्रसंहिता 66: संपूर्ण पृथ्वीला महान सुटकेची साक्ष देण्यासाठी बोलावले आहे, समाज पाणी पार करणे व शुद्धीकरणाचा अग्नी सहन करणे आठवतो.

स्तोत्रसंहिता 67: दैवी आशीर्वादासाठी विनंती केली आहे जेणेकरून प्रत्येक राष्ट्राला देवाचा तारक मार्ग कळावा, न्याय्य मार्गदर्शन लोकांना आनंद देते.

स्तोत्रसंहिता 68: वाळवंटापासून पवित्रस्थानापर्यंत देवाच्या विजयी आगमनाचा उत्सव साजरा केला आहे, भव्य मिरवणूक विधवांचा रक्षक व अनाथांचा बाप उघड करते.

स्तोत्रसंहिता 69: शत्रुत्व, लाज व खोट्या आरोपाखाली बुडणाऱ्याचा थकवा व्यक्त केला आहे, दुःख सहन करणारा वेळेवर सुटकेसाठी विनंती करून आशा ठेवतो.

स्तोत्रसंहिता 70: संकटाला तातडीच्या विनंतीत संक्षिप्त केले आहे, विनवणी करणारा पाठलाग करणारे मागे फिरावेत आणि शोधणाऱ्यांना आनंद व्हावा अशी विनंती करतो.

स्तोत्रसंहिता 71: वृद्ध विश्वासणाऱ्याच्या प्रार्थनेत आयुष्यभराचे अवलंबित्व एकत्र आणले आहे, उपासक तारुण्यापासूनचा आश्रय आठवून नव्या पिढीला शिकवतो.

स्तोत्रसंहिता 72: दैवी न्यायाने आकारलेल्या राजेशाही अधिकाराची कल्पना केली आहे, आदर्श राजा गरिबांचे रक्षण करतो व पावसासारखी शांती आणतो.

स्तोत्रसंहिता 73: गर्विष्ठ लोक समृद्ध दिसतात तेव्हा मत्सराला प्रामाणिकपणे सामोरे जाते, पवित्रस्थानाची दृष्टी त्यांचा नाजूक अंत उघड करते.

स्तोत्रसंहिता 74: अपवित्र केलेल्या पवित्रस्थानावर सामुदायिक विलाप आहे, लोक समुद्र व ऋतूंवरील देवाच्या प्राचीन प्रभुत्वाची आठवण करून नूतनीकृत कृतीसाठी विनवणी करतात.

स्तोत्रसंहिता 75: न्याय नियुक्त वेळी देवाचा आहे म्हणून आभार मानले आहेत, पृथ्वी हादरते तेव्हा तिचे खांब स्थिर राहतात, गर्विष्ठ खाली आणले जातात.

स्तोत्रसंहिता 76: यहूदामध्ये ओळखल्या जाणाऱ्या व युद्धाच्या प्रत्येक शस्त्रावर भव्य असलेल्या देवाचा उत्सव साजरा केला आहे, भयानक शक्ती शांतीही स्थापित करते.

स्तोत्रसंहिता 77: झोप न येणाऱ्या वेदनेने व सोडलेल्या दयेबद्दलच्या प्रश्नांनी सुरू होते, स्तोत्रकार निर्गम व वादळे आठवून देवाचे चिरस्थायी सामर्थ्य उघड करतो.

स्तोत्रसंहिता 78: प्रत्येक पिढीला पुढच्या पिढीला दैवी विश्वासूपणा व मानवी बंडाबद्दल सांगण्याची आज्ञा आहे, इस्राएलची वाळवंटातील अपयशे इशारा बनतात.

स्तोत्रसंहिता 79: आक्रमण झालेल्या यरुशलेमवर व अपवित्र केलेल्या पवित्रस्थानावर विलाप केला आहे, समाज गरज कबूल करून दयाळू सुटकेसाठी विनवणी करतो.

स्तोत्रसंहिता 80: आम्हाला पुनर्स्थापित कर हे एकच तातडीचे टेकादेवाक्य वारंवार म्हटले आहे, इस्राएल उघडा व हानी झालेला द्राक्षमळा म्हणून दिसतो.

स्तोत्रसंहिता 81: सणाच्या संगीताला कराराच्या इशाऱ्याशी जोडले आहे, सुटकाकर्ता लोकांनी ऐकावे व परदेशी देवांना नाकारावे अशी इच्छा ठेवतो.

स्तोत्रसंहिता 82: दुष्टांना अनुकूल असलेल्या शासकांवर आरोप ठेवला आहे तर दुर्बल व गरीब असुरक्षित राहतात, त्यांचा अन्याय समाजाचा पाया हादरवतो.

स्तोत्रसंहिता 83: अनेक शत्रू इस्राएलची ओळख मिटवण्यासाठी एकत्रित कट रचतात तेव्हा सामुदायिक भयाला आवाज दिला आहे, गर्विष्ठ आक्रमकता कोसळावी अशी विनंती आहे.

स्तोत्रसंहिता 84: पवित्रस्थानासाठी खोल तळमळ व्यक्त केली आहे, यात्रेकरू कोरड्या दऱ्यांतून बलवान होतात, देवाजवळचा एक दिवस प्रत्येक पर्यायापेक्षा श्रेष्ठ आहे.

स्तोत्रसंहिता 85: पुनर्स्थापित कृपा आठवली आहे तर नूतनीकृत जीवन मागितले आहे, दृष्टी स्थिर प्रेम, विश्वासूपणा व शांतीला एकत्र आणते.

स्तोत्रसंहिता 86: वैयक्तिक गरज, विश्वास व स्तुती नम्र प्रार्थनेत एकत्र आणले आहेत, गर्विष्ठ शत्रूंनी घेरलेला विनवणारा दया व अविभाजित हृदय मागतो.

स्तोत्रसंहिता 87: सियोनला प्रिय पाया म्हणून स्तुती केली आहे ज्याचे नागरिकत्व दूरवर पोहोचते, पूर्वीचे बाहेरचे लोक मूळ जन्मलेले मानले जातात.

स्तोत्रसंहिता 88: मृत्यूजवळील, एकाकी व उत्तर न मिळालेल्या एखाद्याचा अखंड विलाप आहे, दुःख सहन करणारा दिवसरात्र देवाला संबोधत राहतो.

स्तोत्रसंहिता 89: स्थिर कराराच्या विश्वासूपणाचा उत्सव साजरा केला आहे नंतर दावीदच्या राजाच्या नकाराला सामोरे जाते, स्तुती व निषेध एकत्र राहतात.

स्तोत्रसंहिता 90: दैवी शाश्वततेला गवत व स्वप्नांसारख्या निघून जाणाऱ्या मानवी जीवनांशी विरोधाभास दिला आहे, शहाणा प्रतिसाद मर्यादित दिवस मोजतो.

स्तोत्रसंहिता 91: दहशत, रोग व धोकादायक मार्गांमध्ये घनिष्ठ निवारा व धैर्याचे वर्णन आहे, विश्वास धोक्याला नाकारत नाही तर वचन दिलेल्या उपस्थितीत विसावतो.

स्तोत्रसंहिता 92: सकाळी व रात्री आभार मानणे चांगले आहे असे घोषित केले आहे, नीतिमान पवित्र अंगणात रोपलेल्या खजुरी व गंधसरूसारखे वाढतात.

स्तोत्रसंहिता 93: गर्जणाऱ्या समुद्रांपेक्षा अधिक सामर्थ्यशाली भव्य राज्याची घोषणा आहे, जग स्थिर उभे राहते आणि प्राचीन अधिकार अचल राहतो.

स्तोत्रसंहिता 94: पृथ्वीच्या न्यायाधीशाला गर्विष्ठ जुलूमकर्त्यांना उत्तर देण्याची विनंती आहे, सुधारणा शहाणपण देते आणि भ्रष्ट सत्ता न्याय ठरवू शकत नाही.

स्तोत्रसंहिता 95: तारणाच्या खडकाला उत्साही गीत व निर्माता आणि मेंढपाळासमोर नम्र उपासनेने सुरू होते, वाळवंटातील इशाऱ्याने संपते.

स्तोत्रसंहिता 96: सर्व लोकांना नवीन गीत गाण्याची व शक्तिहीन मूर्तींना नाकारण्याची हाक आहे, संपूर्ण जगासाठी नीतिमान न्याय जवळ येतो.

स्तोत्रसंहिता 97: वादळ, अग्नी व वीजेद्वारे सार्वभौम राज्य चित्रित केले आहे, मूर्ती व खोटी उपासना नम्र करत, न्याय व नीतिमत्ता या राज्याला समर्थन देतात.

स्तोत्रसंहिता 98: राष्ट्रांमध्ये सार्वजनिकपणे उघड झालेल्या अद्भुत विजयाचा उत्सव साजरा केला आहे, वीणा व समुद्र नीतिमान शासकाचे स्वागत करतात.

स्तोत्रसंहिता 99: अतींद्रिय पवित्रतेला प्रतिसादात्मक नातेसंबंधासोबत जोडले आहे, न्यायी राजा समानतेवर प्रेम करतो, मोशे व शमुवेल प्रार्थनेचे उदाहरण देतात.

स्तोत्रसंहिता 100: संपूर्ण पृथ्वीला आनंदी सेवा व कृतज्ञ पवित्रस्थानाच्या अंगणांत आमंत्रित केले आहे, उपासना निर्माता व मेंढपाळाच्या मालकीवर विसावते.

स्तोत्रसंहिता 101: घरी व सार्वजनिकरित्या प्रामाणिकपणा आचरण्याचा निर्धार करणारा शासक सादर केला आहे, कपट व भ्रष्टाचाराचे स्वागत केले जात नाही.

स्तोत्रसंहिता 102: शारीरिक थकवा व एकाकीपणापासून सियोनच्या पुनर्स्थापनेवरील विश्वासाकडे जाते, चिरस्थायी करुणा शहर पुन्हा बांधेल.

स्तोत्रसंहिता 103: संपूर्ण आत्म्याला क्षमा, बरे होणे, खंडणी व करुणा आठवण्याची हाक आहे, स्थिर पालकत्वाची दया पिढ्यानपिढ्या आदर करणाऱ्यांपर्यंत पोहोचते.

स्तोत्रसंहिता 104: शहाणपणाने व्यवस्थित व सांभाळलेल्या जगाचे सर्वेक्षण आहे, पाणी, पर्वत व ऋतू सतत उदार तरतुदीवर अवलंबून आहेत, आश्चर्य प्रेरित करत.

स्तोत्रसंहिता 105: पूर्वजांपासून योसेफ, मिसर व निर्गमपर्यंतचा कराराचा इतिहास पुन्हा सांगितला आहे, आठवलेली आश्चर्ये कष्टातून जपलेली वचने उघड करतात.

स्तोत्रसंहिता 106: असामान्य सुटकेनंतरही वारंवार झालेल्या बंडाची कबुली आहे, मानवी विसरभोळेपणा धीराच्या दयेशी विरोधाभास दाखवतो.

स्तोत्रसंहिता 107: हरवलेले भटके, कैद केलेले, आजारी व वादळातील खलाशी अशा चार सुटकेच्या कथा एकत्र आणल्या आहेत, प्रत्येकजण सुटका मिळवून आभार मानतो.

स्तोत्रसंहिता 108: जागृत स्तुतीला संघर्षादरम्यानच्या आत्मविश्वासासोबत जोडले आहे, स्थिर हृदय राष्ट्रांमध्ये गाते व लष्करी सामर्थ्यापलीकडील मदतीवर विश्वास ठेवते.

स्तोत्रसंहिता 109: अखंड निंदा व विश्वासघाताखालील जखमी प्रार्थनेला आवाज दिला आहे, मुख्य आशा अशी आहे की सार्वजनिक सुटका गरिबांचे रक्षण करेल.

स्तोत्रसंहिता 110: दैवीरित्या अधिकृत शासकाचे चित्रण आहे ज्याच्या शत्रूंना राजवट उलथून टाकता येत नाही, विजय मलकीसेदेकच्या याजकपदाशी जोडला जातो.

स्तोत्रसंहिता 111: भव्य कार्ये, कृपाळू तरतूद, कराराची विश्वासूपणा व अटळ न्यायाची स्तुती आहे, सामुदायिक स्मरण आदरयुक्त शहाणपणाकडे नेते.

स्तोत्रसंहिता 112: आदर, औदार्य, न्याय व विश्वासाने घडलेल्या लोकांचे वर्णन आहे, त्यांचा प्रभाव अंधारात प्रकाश बनतो, वाईट बातमीही स्थिर हृदय उखडू शकत नाही.

स्तोत्रसंहिता 113: सूर्योदयापासून सूर्यास्तापर्यंत व स्वर्गाच्या उंचीपासून समाजाच्या खालच्या ठिकाणांपर्यंत स्तुती पसरवली आहे, गरिबांना प्रतिष्ठा मिळते.

स्तोत्रसंहिता 114: निर्गम व भूमीत प्रवेश जिवंत निर्मिती प्रतिसादात संक्षिप्त केला आहे, समुद्र व यार्देन मागे हटतात आणि पर्वत उड्या मारतात.

स्तोत्रसंहिता 115: मानवी समाजांसाठी गौरव नाकारला आहे आणि हाताने बनवलेल्या मूर्तींना प्रभावी पण निर्जीव म्हणून उघड केले आहे, जिवंत स्रोतावर विश्वास ठेवला आहे.

स्तोत्रसंहिता 116: ऐकलेल्या प्रार्थनेला प्रेम, विश्रांती व कृतज्ञतेने प्रतिसाद दिला आहे, मृत्यू व अश्रूंतून सुटलेला उपासक तारणाचा प्याला उचलतो.

स्तोत्रसंहिता 117: सर्वात व्यापक क्षितिजासह शास्त्रातील सर्वात संक्षिप्त आवाहन आहे, प्रत्येक राष्ट्राला स्तुती करण्यासाठी आमंत्रित केले जाते.

स्तोत्रसंहिता 118: सुटका, उलथापालथ व आनंदी मिरवणुकीद्वारे स्थिर प्रेमाचा उत्सव साजरा केला आहे, नाकारलेला दगड आवश्यक बनतो.

स्तोत्रसंहिता 119: मनन, आज्ञापालन, दुःख व आशेद्वारे दैवी शिकवणीसाठीचे संपूर्ण हृदयाचे प्रेम शोधले आहे, वचन खजिना, सल्लागार व दिवा बनते.

स्तोत्रसंहिता 120: खोट्या ओठांच्या त्रासाने यात्रेच्या गीतांना सुरुवात होते, शांतीपासून दूर राहणारा वक्ता शेजाऱ्यांमध्ये सत्य व सलोख्याची तळमळ करतो.

स्तोत्रसंहिता 121: यात्रेकरूचे डोळे पर्वतांपलीकडे कधीही न झोपणाऱ्या निर्माता व रक्षकाकडे उचलले आहेत, सावली व जागरूक उपस्थिती प्रत्येक पावलासोबत असतात.

स्तोत्रसंहिता 122: यरुशलेममध्ये पोहोचल्याचा उत्सव साजरा केला आहे, गोत्रे उपासना करतात व न्याय दिला जातो, समाजासाठीचे प्रेम शांतीच्या प्रार्थनेत बदलते.

स्तोत्रसंहिता 123: धन्याच्या हाताकडे पाहणाऱ्या सेवकांच्या केंद्रित लक्षासह वर वळले आहे, थकलेला समाज गरजेच्या दयेसाठी नम्रपणे वाट पाहतो.

स्तोत्रसंहिता 124: दैवी मदतीशिवाय काय झाले असते याची कल्पना केली आहे, शत्रू व पूर लोकांना गिळून टाकले असते, शिकार तुटलेल्या सापळ्यातून सुटते.

स्तोत्रसंहिता 125: विश्वास ठेवणाऱ्या लोकांची तुलना अढळ सियोन पर्वताशी केली आहे, जुलमी सत्ता कायमची राहणार नाही, प्रामाणिकपणाला प्रोत्साहन दिले जाते.

स्तोत्रसंहिता 126: इतकी आश्चर्यकारक पुनर्स्थापना आठवली आहे की ती स्वप्नासारखी वाटली, नूतनीकृत प्रार्थना सध्याचे अश्रू गीत बनतील असा विश्वास ठेवते.

स्तोत्रसंहिता 127: बांधण्यात, रक्षणात व कुटुंब वाढवण्यात चिंताग्रस्त स्वावलंबनाला आव्हान दिले आहे, चिरस्थायी सुरक्षितता मिळालेली भेट आहे.

स्तोत्रसंहिता 128: अर्थपूर्ण श्रम, भरभराटीचा विवाह व जैतुनाच्या कोंबांसारखी मुलांद्वारे आशीर्वादाचे चित्रण आहे, खाजगी आनंद समाजाच्या काळजीत विस्तारतो.

स्तोत्रसंहिता 129: इस्राएलच्या तारुण्यापासूनच्या वारंवार जुलूमाला आठवले आहे पण अंतिम शब्द दिलेला नाही, बांधणारे दोर कापले जातात.

स्तोत्रसंहिता 130: गहन दोष व गरजेतून ओरडले आहे, क्षमा निराशेऐवजी आदर निर्माण करते, वाट पाहणारा आत्मा उत्सुकतेने सकाळची वाट पाहतो.

स्तोत्रसंहिता 131: शांत अवलंबित्वासाठी अहंकार व अस्वस्थ इच्छा नाकारली आहे, वक्त्याचे आंतरिक जीवन दूध सोडलेल्या मुलासारखे समाधानाने विसावते.

स्तोत्रसंहिता 132: दावीदची भक्ती, कोशाचे विश्रांतीस्थान व सियोन आणि चिरस्थायी राजपदाला जोडणारी वचने आठवली आहेत, निवडलेले निवासस्थान आशीर्वाद देईल.

स्तोत्रसंहिता 133: सामुदायिक एकतेला मौल्यवान व जीवनदायी म्हणून साजरे केले आहे, सुगंधी अभिषेकाचे तेल व पर्वतीय दव आशीर्वादाचे चित्र देतात.

स्तोत्रसंहिता 134: रात्रीच्या आशीर्वादाच्या देवाणघेवाणीने यात्रेच्या संग्रहाची सांगता होते, पवित्रस्थानाचे सेवक स्तुती चालू ठेवतात.

स्तोत्रसंहिता 135: याजक व लोकांना निसर्ग व इतिहासातील सार्वभौम कर्त्याची स्तुती करण्यासाठी बोलावले आहे, हवामान व निर्गम मूर्तींशी विरोधाभास दाखवतात.

स्तोत्रसंहिता 136: निर्मिती, निर्गम व दैनंदिन अन्नाद्वारे एकच पाया पुन्हा सांगितला आहे, स्थिर प्रेम सदैव टिकते, पुनरावृत्ती सामुदायिक कृतज्ञतेत बदलते.

स्तोत्रसंहिता 137: बाबेलच्या नद्यांजवळ हद्दपार लोकांचा शोक, सांस्कृतिक दबाव व न सुटलेला राग जपला आहे, मौन झालेल्या वीणा पवित्र गीताला मनोरंजनात बदलण्यास नकार देतात.

स्तोत्रसंहिता 138: उत्तर मिळालेल्या प्रार्थनेला संपूर्ण हृदयाचे आभार व बळकट धैर्याने प्रतिसाद दिला आहे, विशेष लक्ष नम्रांवर असते.

स्तोत्रसंहिता 139: घर, मार्ग, उंची व सर्वात प्राथमिक घडणीत संपूर्ण ज्ञान व अटळ उपस्थितीचे आश्चर्य आहे, आश्चर्य नैतिक आमंत्रण बनते.

स्तोत्रसंहिता 140: हिंसक कट रचणाऱ्यांपासून सुटका मागितली आहे ज्यांचे भाषण व सापळे असहायांना धोक्यात टाकतात, न्याय गरीब व गरजूंचे रक्षण करेल.

स्तोत्रसंहिता 141: प्रार्थनेला शिस्तबद्ध चारित्र्यासोबत जोडले आहे, उठणारा धूप उपासनेचे प्रतीक आहे तर सांभाळलेले भाषण दबावाखालीही विश्वासू राहण्याची इच्छा व्यक्त करते.

स्तोत्रसंहिता 142: एकाकीपण, धोका व स्पष्ट त्यागातून प्रामाणिक तक्रार ओतली आहे, गुहेतील प्रार्थना देवाला वाटा म्हणून नाव देते आणि सुटकेची अपेक्षा करते.

स्तोत्रसंहिता 143: शत्रू वक्त्याला अंधाराकडे नेत असताना न्यायाऐवजी दयेची विनंती केली आहे, आठवलेली कार्ये विश्वास जागृत करतात.

स्तोत्रसंहिता 144: मानवी दुर्बलतेला रक्षण, प्रशिक्षित धैर्य व सार्वजनिक कल्याणासोबत धरले आहे, सुटका भरभराटीच्या मुलांसाठी व सामुदायिक आनंदासाठी मागितली आहे.

स्तोत्रसंहिता 145: पिढ्या व सर्व प्राण्यांना चिरस्थायी राज्याच्या स्तुतीत एकत्र आणले आहे, महानता करुणा, धीर, न्याय व तरतुदीद्वारे दिसते.

स्तोत्रसंहिता 146: मर्त्य शासकांवर अंतिम आशा ठेवण्याविरुद्ध इशारा आहे, चिरस्थायी मदत न्याय, अन्न, स्वातंत्र्य व असुरक्षितांसाठी आधार निर्माण करते.

स्तोत्रसंहिता 147: यरुशलेमच्या पुनर्स्थापनेला भग्न हृदये बरे करणे, तारे मोजणे व हवामान चालवणे यांच्याशी जोडले आहे, स्तुती विश्वव्यापी सामर्थ्याला उत्तर देते.

स्तोत्रसंहिता 148: प्रत्येक उंची व खोलीला एका गायकवृंदात बोलावले आहे, आकाशीय ज्योती, हवामान व प्राणी स्तुतीचा एकच हेतू सामायिक करतात.

स्तोत्रसंहिता 149: नवीन सामुदायिक गीत, नृत्य व नम्र लोकांच्या सन्मानाचा उत्सव साजरा केला आहे, स्तुती जुलमी सत्तेवरील जबाबदार न्यायासोबत उभी राहते.

स्तोत्रसंहिता 150: केंद्रित, अनिर्बंध स्तुतीने स्तोत्रसंहिता पूर्ण होते, पवित्रस्थान व आकाश, कर्णा व झांजा, आणि प्रत्येक प्राणी अंतिम गायकवृंद बनतात.