Judean families grieve beneath willows with unused harps while Babylonian officials request a song

स्तोत्रसंहिता 137

Biblica® मराठी समकालीन स्वतंत्र संस्करण

अध्याय सारांश

स्तोत्र 137 बाबेलच्या नद्यांजवळ हद्दपार लोकांचा शोक, सांस्कृतिक दबाव, तीव्र स्मरण, आणि न सुटलेला राग जपतो. मौन झालेल्या वीणा पवित्र गीताला मनोरंजनात बदलण्यास नकार देतात तर यरुशलेम हरवलेले व न विसरलेले राहते.

हद्दपारीसियोनशोकस्मरण

1आम्ही बाबेलच्या नदीकाठावर बसलो आणि सीयोनाची आठवण करीत रडलो.

2आम्ही आमच्या वीणा वाळुंजाच्या फांद्यावर टांगल्या,

3कारण आम्हाला कैद करणाऱ्यांनी आम्हाला गात गाण्यास सांगितले, आमचा छळ करणार्‍यांनी आनंद गीते गाण्याची मागणी केली, ते म्हणाले, “आमच्या करमणुकी करिता सीयोनाचे एखादे गीत गाऊन दाखवा!”

4या परदेशात आमच्या याहवेहचे स्तवनगीत गाणे आम्हाला कसे शक्य आहे?

5हे यरुशलेम, मी तुला विसरलो, तर माझा उजवा हात त्याचे कौशल्य विसरो;

6जर मी यरुशलेमला माझा सर्वोच्च आनंद मानत नसेन, तर माझी जीभ माझ्या टाळूला चिकटो.

7हे याहवेह, माझ्या देवा, यरुशलेमचा पाडाव झाला त्या दिवशी एदोमाच्या वंशजांनी काय केले याचे स्मरण करा. ते आरोळ्या मारत होते, “तिला जमीनदोस्त करा, तिचा पाया देखील ढासळून टाका.”

8अगे बाबेलच्या कन्ये, तुझा नाश निश्चित आहे; तू जसा आमचा नाश केलास, तसा तुझी परतफेड करणारा धन्य होईल.

9जो तुझी तान्ही बालके घेऊन, त्यांना खडकावर आपटेल, तो धन्य!

‹ स्तोत्रसंहिता 136 स्तोत्रसंहिता 138 ›

Biblica® मराठी समकालीन स्वतंत्र संस्करण — CC BY-SA 4.0. Where these translations come from.