Hioba

Hioba 1: Hiob zostaje przedstawiony jako nienaganny i prawy, traci wszystko przez czterech posłańców, lecz oddaje cześć Bogu.

Hioba 2: Hiob zostaje pokryty wrzodami, odrzuca radę żony, trzej przyjaciele siedzą z nim siedem dni bez słowa.

Hioba 3: Hiob przerywa milczenie i przeklina dzień swoich narodzin, wyobrażając sobie grób jako miejsce odpoczynku.

Hioba 4: Elifaz przemawia pierwszy, wyraża przekonanie że niewinni nie giną i odwołuje się do nocnej wizji.

Hioba 5: Elifaz wzywa Hioba by przedstawił sprawę Bogu, obiecuje że ten kto przyjmuje korektę będzie chroniony.

Hioba 6: Hiob odpowiada że jego udręka przewyższa piasek mórz, porównuje przyjaciół do wysychających strumieni.

Hioba 7: Hiob porównuje życie do przymusowej pracy, bezsenny prosi Boga by odwrócił od niego wzrok.

Hioba 8: Bildad upiera się że Bóg nie wypacza sprawiedliwości, porównuje bezbożnych do papirusu który usycha bez wody.

Hioba 9: Hiob zgadza się że nikt nie może być uznany sprawiedliwym przeciw Bogu, pragnie rozjemcy między nimi.

Hioba 10: Hiob prosi Boga by przedstawił zarzut przeciwko niemu, błaga o odrobinę ulgi przed odejściem do krainy mroku.

Hioba 11: Sofar chce by Bóg ujawnił ukrytą winę Hioba, obiecuje że gdy odsunie grzech życie będzie jaśniejsze niż południe.

Hioba 12: Hiob odpowiada z ironią że mądrość umrze wraz z przyjaciółmi, opisuje Boga który burzy schludne wyjaśnienia.

Hioba 13: Hiob odrzuca przyjaciół jako bezwartościowych lekarzy, prosi Boga by wycofał grozę aby mógł mówić.

Hioba 14: Hiob pyta czy umarli mogą znów żyć, wyobraża sobie oczekiwanie aż Bóg go zawoła.

Hioba 15: Elifaz oskarża Hioba o podważanie bojaźni Bożej, przedstawia portret bezbożnego który żyje w trwodze.

Hioba 16: Hiob nazywa przyjaciół nędznymi pocieszycielami, odwołuje się do świadka w niebie który ujmie się za nim.

Hioba 17: Hiob mówi że jego duch jest złamany a grób gotowy, pyta kto złoży za niego rękojmię.

Hioba 18: Bildad maluje koniec bezbożnego, którego lampa gaśnie i żaden potomek nie niesie jego imienia.

Hioba 19: Hiob protestuje że został opuszczony przez wszystkich, oświadcza że jego odkupiciel żyje i ujrzy Boga.

Hioba 20: Sofar odpowiada że triumf bezbożnego jest krótki, jego bogactwo nie przynosi radości.

Hioba 21: Hiob wskazuje że bezbożni często żyją do starości i schodzą do grobu w pokoju.

Hioba 22: Elifaz wymyśla konkretne zarzuty przeciw Hiobowi, wzywa go by poddał się Bogu i odsunął zło.

Hioba 23: Hiob pragnie znaleźć Boga by przedstawić sprawę, mówi że trzymał się drogi mimo przerażenia.

Hioba 24: Hiob wylicza okrucieństwo które pozostaje bezkarne, pyta dlaczego Bóg nie wyznacza czasów sądu.

Hioba 25: Bildad wygłasza krótką mowę o panowaniu Boga, pyta jak człowiek może być sprawiedliwy.

Hioba 26: Hiob przewyższa opisy przyjaciół, mówi że wszystko to jest jedynie zewnętrznym skrajem dróg Boga.

Hioba 27: Hiob przysięga że będzie trzymał się prawości, opisuje co spotyka ciemiężyciela.

Hioba 28: Poemat pyta gdzie można znaleźć mądrość, mówi że mądrością jest bać się Pana i odwracać od zła.

Hioba 29: Hiob wspomina dni gdy był szanowany, ratował biednego i sierotę jako ojciec potrzebującego.

Hioba 30: Hiob jest wyśmiewany w pieśni, jego skóra czernieje a harfa zamienia się w dźwięk żałoby.

Hioba 31: Hiob składa szczegółową przysięgę niewinności, podpisuje obronę i prosi o odpowiedź.

Hioba 32: Elihu, młodszy od pozostałych, jest zły że przyjaciele potępili Hioba nie odpowiadając mu.

Hioba 33: Elihu twierdzi że Bóg przemawia w snach i bólu, a pośredniczący posłaniec może przywrócić do życia.

Hioba 34: Elihu broni sprawiedliwości Boga który nie okazuje stronniczości, gani Hioba i prosi by był wypróbowany.

Hioba 35: Elihu argumentuje że ludzka sprawiedliwość niczego nie dodaje Bogu, uciśnieni wołają z bólu.

Hioba 36: Elihu przedstawia utrapienie jako pouczenie które otwiera ucho, zwraca się ku wielkości Boga w deszczu.

Hioba 37: Mowa Elihu kończy się zachwytem nad burzą, wnioskuje że Bóg jest poza naszym zasięgiem i nie uciska.

Hioba 38: Bóg odpowiada Hiobowi z wichru pytaniami, pyta gdzie był gdy zakładano ziemię.

Hioba 39: Pytania ciągną się przez dziki świat, koń bojowy śmieje się ze strachu, orzeł zachowuje własną radę.

Hioba 40: Hiob kładzie rękę na ustach i milczy, Bóg wskazuje mu Behemota stworzenie ogromnej siły.

Hioba 41: Bóg opisuje Lewiatana którego żaden haczyk nie wyciąga, pyta kto mógłby stanąć przed jego Stwórcą.

Hioba 42: Hiob pokutuje w prochu i popiele, Bóg przywraca jego majętność dwukrotnie dając długie życie.