A thoughtful man restrains his words beside a small lamp as another gathers temporary wealth

Mezmurlar 39

Yorumsuz Türkçe Çeviri (YTC)

Bölüm Özeti

Mezmur 39, sessizliğin ne zaman bilge ve kederin ne zaman konuşması gerektiğiyle boğuşur. Kısa bir yaşam geçen bir nefese ve gölgeye benzer, birikmiş zenginliği belirsiz kılar ve mezmur yazarının en derin umudunu Tanrı'ya döndürür.

ÖlümlülükKonuşmaUmutAlçakgönüllülük

1Şöyle dedim: “Dilimle günah işlemeyeyim diye yollarıma dikkat edeceğim. Kötü kişi karşımdayken, ağzıma gem vuracağım.”

2Dilimi tutup sessiz kaldım. İyilik için bile sustum. Acım katlandı.

3Yüreğim yandı içimde. Derin derin düşünürken ateş alevlendi. Dilimle dedim:

4“Ey Yahve, bana sonumu göster, günlerimin ölçüsü nedir? Ne kadar kırılgan olduğumu bana bildir.

5İşte günlerimi bir karış kıldın. Ömrüm senin önünde bir hiç gibidir. Besbelli herkes bir soluktur.” Selah.

6“Her insan kuşkusuz gölge gibi dolaşır. Gerçekten boş yere didinir durur. Yığar ama onu kimin toplayacağını bilmez.

7Şimdi, ey Efendim, ben neyi bekliyorum? Umudum sende.

8Beni bütün suçlarımdan kurtar. Akılsızların beni ayıplamasına izin verme.

9Sustum, ağzımı açmadım. Çünkü sen bunu yaptın.

10Kamçını benden uzaklaştır. Elinin vuruşuyla mahvoldum.

11İnsanı suçundan ötürü azarlayıp yola getirdiğinde, servetini güve gibi tüketirsin. Kesinlikle her insan yalnızca bir soluktur.” Selah.

12“Duamı işit, ey Yahve, feryadıma kulak ver. Gözyaşlarıma sessiz kalma. Çünkü senin yanında ben bir garibim. Bütün atalarım gibi bir yabancı.

13Beni esirge de gücüme kavuşayım, göçüp yok olmadan önce.”

‹ Mezmurlar 38 Mezmurlar 40 ›

Yorumsuz Türkçe Çeviri (YTC) — CC BY-ND 4.0, no derivatives. Where these translations come from.