Psalmów 142
Święta Biblia
Streszczenie Rozdziału
Psalm 142 wylewa szczerą skargę z izolacji, niebezpieczeństwa i pozornego opuszczenia. Bez widocznego ludzkiego schronienia, modlitwa z jaskini nazywa Boga udziałem i przewiduje uwolnienie do wdzięcznej wspólnoty.
IzolacjaSchronienieSkargaRatunek
1Swoim głosem wołam do PANA; swoim głosem modlę się do PANA.
2Wylewam przed nim swoją troskę i opowiadam mu swoje utrapienie.
3Gdy mój duch jest we mnie zdruzgotany, ty znasz moją ścieżkę; na drodze, którą chodziłem, zastawili na mnie sidło.
4Oglądałem się na prawo i spojrzałem, ale nie było nikogo, kto mnie znał; nie było dla mnie ucieczki, nikt się nie troszczył o moją duszę.
5PANIE, wołam do ciebie, mówiąc: Ty jesteś moją nadzieją, ty jesteś moim udziałem w ziemi żyjących.
6Wysłuchaj mego wołania, bo jestem bardzo udręczony; ocal mnie od moich prześladowców, bo są mocniejsi ode mnie.
7Wyprowadź moją duszę z więzienia, abym chwalił twoje imię; sprawiedliwi otoczą mnie, gdy okażesz mi dobroć.
Święta Biblia — CC BY-ND 4.0, no derivatives. Where these translations come from.
Copyright © 2018 Fundacja Wrota Nadziei. Supplied unaltered through eBible.org. Text unchanged, used under CC BY-ND 4.0.