Ezechiela

Ezechiela 1: Ezechiel widzi wypełnioną burzą wizję czterech istot żywych i zazębionych kół nad rzeką Kebar.

Ezechiela 2: Duch podnosi Ezechiela i posyła go by przemawiał do zbuntowanego ludu, ma nie bać się ich wrogości.

Ezechiela 3: Ezechiel zjada zwój i zostaje posłany do zatwardziałego Izraela jako strażnik odpowiedzialny za ostrzeganie.

Ezechiela 4: Ezechiel modeluje oblężenie Jerozolimy na glinianej tabliczce, odmierzony chleb przedstawia niedostatek miasta.

Ezechiela 5: Ezechiel goli włosy i dzieli je jako znak losu Jerozolimy, miasto zbuntowało się mimo swojego powołania.

Ezechiela 6: Ezechiel zwraca się do gór Izraela ogłaszając że wyżyny i bożki zostaną zniszczone, niektórzy przeżyją wśród narodów.

Ezechiela 7: koniec nadszedł nad ziemią bo przemoc i pycha rozkwitły, strach rozprzestrzenia się przez każdy poziom społeczeństwa.

Ezechiela 8: Ezechiel w wizji zostaje przeniesiony do świątyni Jerozolimy i widzi eskalujące występki bałwochwalstwa.

Ezechiela 9: sześciu wykonawców sądu zbliża się do świątyni, Ezechiel błaga za resztę zanim sąd postępuje.

Ezechiela 10: koła i cherubiny pojawiają się ponownie, boska chwała przenosi się od progu do wschodniej bramy sygnalizując odejście.

Ezechiela 11: Ezechiel konfrontuje się z przywódcami których rada zwodzi Jerozolimę, Bóg obiecuje zastąpić kamienne serca wrażliwymi.

Ezechiela 12: przed wygnańcami Ezechiel pakuje bagaż i wychodzi z zakrytą twarzą, znak przedstawia mieszkańców Jerozolimy idących do niewoli.

Ezechiela 13: Ezechiel potępia proroków którzy obiecują pokój i bielą niebezpieczny mur, gwałtowna burza obnaży ich dzieło.

Ezechiela 14: starsi szukający rady umieścili bożki w sercach, Ezechiel wzywa do skruchy ostrzegając przed oszustwem.

Ezechiela 15: drewno winorośli jest mniej użyteczne niż zwykłe drewno leśne, Jerozolima jest porównana do osmalonego drewna.

Ezechiela 16: historia Jerozolimy jest opowiedziana jako porzucone dziecko uratowane a później niewierne, Bóg ustanowi trwałe przymierze.

Ezechiela 17: zagadka dwóch orłów przedstawia ustanowienie zależnego króla przez Babilon, Bóg obiecuje zasadzić delikatną gałązkę cedru.

Ezechiela 18: Ezechiel odrzuca przysłowie że dzieci ponoszą winę rodziców, każdy człowiek jest odpowiedzialny za postępowanie.

Ezechiela 19: lament przedstawia królewską linię Judy jako lwicę której lwiątka są schwytane, obraz zmienia się w wykorzenioną winorośl.

Ezechiela 20: Ezechiel przypomina powtarzany bunt Izraela, lud zostanie zgromadzony i przywrócony do kultu.

Ezechiela 21: naostrzony miecz zostaje dobyty przeciwko ziemi, decyzja króla Babilonu wskazuje na Jerozolimę.

Ezechiela 22: Jerozolima jest oskarżona o przemoc bałwochwalstwo i wyzysk, lud jest porównany do zmieszanych metali w piecu.

Ezechiela 23: Samaria i Jerozolima są przedstawione jako dwie siostry których niewierna zależność powtarza się od Egiptu po Babilon.

Ezechiela 24: Ezechiel przedstawia Jerozolimę jako skorodowany garnek nad zaciekłym ogniem, śmierć jego żony staje się kolejnym znakiem.

Ezechiela 25: wyrocznie zwracają się do Ammona Moabu Edomu i Filistei za świętowanie zguby Judy.

Ezechiela 26: Tyr świętuje upadek Jerozolimy jako okazję do zysku, wiele narodów powstanie przeciwko wyspiarskiemu miastu.

Ezechiela 27: lament przedstawia Tyr jako wspaniały statek, gdy tonie na głębokiej wodzie kupcy opłakują jego stratę.

Ezechiela 28: władca Tyru twierdzi o boskiej mądrości ale pycha go obali, Izraelowi obiecane jest bezpieczne życie.

Ezechiela 29: faraon jest przedstawiony jako wielkie nilowe stworzenie, Egipt zostanie rozproszony i później przywrócony jako skromne królestwo.

Ezechiela 30: dzień rozliczenia nadchodzi przeciwko Egiptowi, armia Babilonu złamie egipską siłę i uciszy bożki.

Ezechiela 31: Egipt jest proszony by rozważył Asyrię niegdyś jak wspaniały cedr, drzewo zostało ścięte ostrzegając faraona.

Ezechiela 32: Ezechiel opłakuje faraona jako niebezpieczne rzeczne stworzenie, Egipt zstępuje wśród wcześniej upadłych imperiów.

Ezechiela 33: odpowiedzialność Ezechiela jako strażnika zostaje odnowiona, ocalały ogłasza upadek Jerozolimy.

Ezechiela 34: pasterze Izraela karmili siebie zaniedbując słabe owce, Bóg obiecuje ustanowić pasterza z rodu Dawida.

Ezechiela 35: góra Seir jest potępiona za trwałą wrogość i przelew krwi, przywrócona ziemia wokół niej się raduje.

Ezechiela 36: góry Izraela staną się ponownie owocne aby uczcić zbezczeszczone imię Boga, lud otrzyma nowe serce i ducha.

Ezechiela 37: w dolinie suchych kości Ezechiel prorokuje aż kości ożywają przez tchnienie, wizja obiecuje narodowe przywrócenie.

Ezechiela 38: Gog prowadzi ogromną północną koalicję przeciwko przywróconym wspólnotom Izraela, atak wywołuje wielkie trzęsienie ziemi.

Ezechiela 39: siły Goga padają na górach Izraela, Bóg obiecuje zgromadzenie współczucie i trwałą obecność Ducha.

Ezechiela 40: Ezechiel zostaje zabrany na wysoką górę gdzie przewodnik mierzy nowy kompleks świątynny w starannym szczególe.

Ezechiela 41: przewodnik mierzy świątynię wewnętrzną komnatę i otaczający mur, uwaga kierowana na stół przed boską obecnością.

Ezechiela 42: Ezechielowi pokazane są komnaty gdzie kapłani jedzą ofiary, przewodnik mierzy zewnętrzny mur.

Ezechiela 43: boska chwała powraca ze wschodu i wypełnia świątynię, przywrócony dom zostaje ogłoszony miejscem trwałej obecności.

Ezechiela 44: wschodnia brama pozostaje zamknięta po wejściu boskiej chwały, zasady odróżniają wiernych kapłanów sadockich.

Ezechiela 45: święty okręg jest wydzielony dla świątyni kapłanów i księcia, przywódcy muszą odrzucić ucisk i używać uczciwych wag.

Ezechiela 46: wewnętrzna wschodnia brama podąża za tygodniowym rytmem otwierając się na szabaty, majątek księcia musi przechodzić sprawiedliwie.

Ezechiela 47: woda płynie z progu świątyni pogłębiając się w rzekę, uzdrawia słone wody i odżywia drzewa owocowe.

Ezechiela 48: ziemia jest rozdzielona wśród dwunastu plemion, miasto otrzymuje swoje ostateczne imię: Pan tam jest.