II Koryntian

II Koryntian 1: Paweł błogosławi Boga wszelkiej pociechy, wspomina poważne niebezpieczeństwo i przypisuje wybawienie Bogu.

II Koryntian 2: Paweł wyjaśnia ból stojący za wcześniejszym listem, nakłania kościół by przebaczył skruszonemu winowajcy.

II Koryntian 3: Koryntianie są żywym listem Chrystusa napisanym przez Ducha, Paweł zestawia gasnącą chwałę starego przymierza.

II Koryntian 4: Paweł głosi Jezusa otwarcie ufając że Bóg rozjaśni serca, skarb ewangelii jest niesiony w kruchych naczyniach.

II Koryntian 5: Paweł zestawia ziemski namiot z trwałym mieszkaniem od Boga, miłość Chrystusa tworzy nowe stworzenie.

II Koryntian 6: Paweł nakłania by nie przyjmowali łaski na próżno, jego serce jest szeroko otwarte apelując o świętość.

II Koryntian 7: Paweł raduje się że Tytus przyniósł wieść o tęsknocie Koryntian, ich smutek doprowadził do skruchy.

II Koryntian 8: kościoły macedońskie dają hojnie mimo ubóstwa, Paweł nakłania Koryntian by dopełnili swój dar.

II Koryntian 9: Paweł przygotowuje Koryntian by wypełnili obiecany dar bez zawstydzenia, hojny siew przynosi hojny owoc.

II Koryntian 10: Paweł wyjaśnia że jego walka jest duchowa obalająca pyszne argumenty, autorytet buduje w wyznaczonym polu.

II Koryntian 11: Paweł obawia się że kościół może zostać odwiedziony przez zwodniczych nauczycieli, wspomina trud i niebezpieczeństwo.

II Koryntian 12: Paweł skupia się na cierniu który pozostał mimo modlitwy, wystarczająca łaska Chrystusa czyni moc doskonałą w słabości.

II Koryntian 13: Paweł ostrzega że uporczywa niegodziwość zostanie rozwiązana, nakłania wierzących by badali czy żyją w wierze.