Deuteronomium

Deuteronomium 1 opent Mozes' laatste toespraak met Israëls reis vanaf Horeb, hun bange weigering om Kanaän binnen te gaan.

Deuteronomium 2 volgt Israëls reis rond Edom Moab en Ammon, koning Sihon weigert doortocht maar Israël verslaat hem.

Deuteronomium 3 verhaalt Israëls overwinning op koning Og, Mozes draagt Jozua op moedig te blijven na het beloofde land te bekijken.

Deuteronomium 4 dringt aan te gehoorzamen en Horeb te gedenken, omdat het volk geen vorm zag moeten zij afgoden verwerpen.

Deuteronomium 5 herhaalt de Tien Geboden, Mozes herinnert het volk aan de vurige berg en roept hen op op het geboden pad te blijven.

Deuteronomium 6 roept Israël op God lief te hebben met hart ziel en kracht, ouders moeten de uittocht aan hun kinderen uitleggen.

Deuteronomium 7 roept Israël op Kanaänitische aanbidding te verwerpen, hun verkiezing berust op trouwe verbondsliefde niet macht.

Deuteronomium 8 zegt Israël de woestijnbeproeving te gedenken, moet gedenken dat de macht om rijkdom te verkrijgen een verbondsgave is.

Deuteronomium 9 waarschuwt Israël Kanaän niet toe te schrijven aan eigen gerechtigheid, hun toekomst hangt af van barmhartigheid.

Deuteronomium 10 herinnert de vervangende tafelen en de ark, Israël moet voor buitenlandse inwoners zorgen hun ervaring in Egypte gedenkend.

Deuteronomium 11 verbindt liefde en gehoorzaamheid met het regenafhankelijke land, Mozes stelt zegen en vloek voor Israël.

Deuteronomium 12 gebiedt Israël aanbiddingsplaatsen te verwijderen en offers naar de gekozen plaats te brengen om zich daar te verheugen.

Deuteronomium 13 waarschuwt dat tekenen of gemeenschapsdruk Israël niet naar andere goden mogen trekken, geheime verleiding moet weerstaan worden.

Deuteronomium 14 identificeert Israël als een heilig volk en onderscheidt toegestaan en verboden voedsel, regelt jaarlijkse tienden.

Deuteronomium 15 stelt kwijtschelding van schulden vast, dringt aan op vrijgevige zorg voor arme naasten en de vrijlating van dienstknechten.

Deuteronomium 16 herziet Pascha het Wekenfeest en het Loofhuttenfeest, stelt rechters aan en eist gerechtigheid zonder partijdigheid.

Deuteronomium 17 vereist zorgvuldig onderzoek en getuigen in ernstige zaken, een toekomstige koning moet nederig blijven en de wet bestuderen.

Deuteronomium 18 voorziet in delen voor priesters en verwerpt occulte praktijken, belooft een profeet als Mozes wiens woorden Israël moet horen.

Deuteronomium 19 stelt vrijsteden vast voor onopzettelijke doders, verbiedt grensstenen te verplaatsen en vereist meerdere getuigen.

Deuteronomium 20 geeft Israël instructies voor oorlogvoering met vrijstellingen voor onvoltooide huizen en angst, steden ontvangen eerst vredesvoorwaarden.

Deuteronomium 21 behandelt verantwoordelijkheid voor een onopgeloste dood, erfrecht van een eerstgeboren zoon en gemeenschapsactie tegen opstand.

Deuteronomium 22 verbindt naastenzorg met huishoudelijke grenzen, Israëlieten moeten verloren eigendom teruggeven en dieren helpen.

Deuteronomium 23 stelt vergaderingsgrenzen vast, beschermt ontsnapte dienstknechten en staat hongerige reizigers toe bescheiden te eten.

Deuteronomium 24 plaatst grenzen rond echtscheiding en onderpanden, arbeiders ontvangen prompt loon en oogstrestjes blijven voor de armen.

Deuteronomium 25 beperkt lichamelijke straf en beschrijft familieverantwoordelijkheid, eist eerlijke gewichten en maten.

Deuteronomium 26 draagt aanbidders op eerstelingen te presenteren terwijl zij het verhaal van bevrijding belijden, Israël en God bevestigen hun verbond.

Deuteronomium 27 draagt Israël op stenen en een altaar op de berg Ebal op te richten, Levieten kondigen verbondsvloeken aan.

Deuteronomium 28 beschrijft overvloedige zegeningen van verbondsgehoorzaamheid en escalerende vloeken voor afwijzing tot ballingschap.

Deuteronomium 29 verzamelt leiders en families om het verbond in Moab te vernieuwen, waarschuwt tegen verborgen afgoderij.

Deuteronomium 30 belooft herstel wanneer verstrooid Israël terugkeert, Mozes dringt erop aan het leven te kiezen.

Deuteronomium 31 kondigt Mozes' naderende dood aan en stelt Jozua publiekelijk aan, hij begint Israël een lied te leren.

Deuteronomium 32 presenteert Mozes' lied dat de trouwe Rots prijst en Israëls voorspoed en vergeetachtigheid verhaalt.

Deuteronomium 33 vermeldt Mozes' laatste zegen over Israël, de conclusie brengt hen samen tot één volk onderhouden door de eeuwige God.

Deuteronomium 34 verhaalt Mozes' dood in Moab na Kanaän te hebben bekeken vanaf de berg Nebo, het boek eert zijn profetische bediening.